Charles Spencer beschrijft herinnering aan prinses Diana in Swan Song
Charles Spencer heeft verteld welk verhaal hij eigenlijk wilde vertellen op de uitvaart van prinses Diana. Volgens media-rapporten en de memoires getiteld Swan Song begon Charles op de dinsdagavond na het overlijden van zijn zus met het schrijven van haar grafrede.
Het schrijven van de grafrede
Nadat hij tientallen gedachten op papier had gezet, kwam Charles op het idee om een moment uit het verleden aan te halen om een van Diana’s beste eigenschappen te illustreren. Dit betrof een herinnering aan een zomervakantie bij hun moeder aan de Schotse westkust, waar ze vaak kreeften vingen. Charles beschreef hoe ze daar tweemaal per dag naartoe gingen als het tij goed was, waarbij hun moeder de motor in z’n vrij liet lopen met een sigaret in haar mond, en Diana en hij om de beurt de fuiken naar boven haalden.
De ontmoeting met de zeepaling
Tijdens een van die momenten kregen de drie te maken met een soepele, zwarte, gespierde zeepaling van bijna anderhalve meter lang. Waar Charles en hun moeder Frances terugdeinsden voor het beest, reageerde Diana heel anders. Volgens de herinnering stapte ze onmiddellijk op het gevaar af, haalde ze een opengeklapt knipmes uit de emmer met bootspullen en stak ze de punt hard achter de ogen van de aal.
Dit is een van mijn favoriete vroege herinneringen aan Diana, een die haar krijgersmentaliteit oproept, maar ik besefte ook dat dit verhaal te melig en te ingewikelde was om in het algemene kader van haar begrafenis op te nemen.
Waarom het verhaal werd geschrapt
Hoewel het incident de krijgersmentaliteit van Diana illustreerde en de staart van de aal nog lang driftig heen en weer kronkelde, besloot Charles uiteindelijk om het niet te gebruiken. Hij vond het verhaal te melig en te ingewikkeld voor het algemene kader van de begrafenis, zo blijkt uit het verhaal dat nu naar buiten is gebracht in zijn boek Swan Song.
